Original wisdom

Het boek original wisdom leek me interessant omdat ik terug probeer te gaan naar mijn 'oer' zijn. Ik zoek bronnen zoals, (dieren in de) natuur, oervolkeren, hedendaagse denkers en primitivisme. Ook ben ik bezig met het geen wat me inspireert om te zetten naar de praktijk, mijn leven.

Een van deze uitingen is het vieren van de jaarfeesten. Vroeger was ik erg geïnteresseerd in wicca en hekserij. Deze mensen vierden vaak de jaarfeesten. Ik heb me op een gegeven moment aangesloten bij een jaarfeestgroep. Ondanks dat ik van veel groepen heb mogen leren, heb ik de regels losgelaten. Ik als natuurlijk wezen, onderdeel van het grote geheel weet vanuit het binnenste van mijn hart hoe ik de natuurlijke wereld kan beschouwen. En bijzonder genoeg kom ik steeds meer mensen tegen die met dezelfde symbolen werken. Mensen die geen zin meer hebben in dogma's en sociaal geneuzel van de groep. Mensen die hun polyester paarse gothic gewaden van zich af hebben laten vallen, mensen op zoek naar hun puurheid en kwetsbaarheid waaruit ze de magie in de wereld mogen voelen.

Toen ik met mijn maanzusters/heggeheksen/powervrouwen een meditatie ging doen in het bos, kwam daar iets bijzonders uit. We hadden daarvoor besloten dat we een oefening die we de weidseblik noemen zouden gaan doen. Je probeert je volledige blikveld te activeren en daar blijf je je een periode naar kijken. Alles wat er voorbij komt, hoort erbij.
We hadden net een plek uitgekozen en de timer nog niet gezet of we horen een gepiep, gehuil, gekrijs. Een hond rommelt wat in de bosjes en een van ons zegt. Hij heeft wat. Ik ren er heen. (Blijkbaar is mijn reactie vechten ipv vluchten, dit was een mooie kennismaking met dit systeem) en denk eerst dat de hond vast zit. Dichterbij gekomen besef ik dat het niet zo is. Ik pak een gevorkte stam en ren naar de hond toe. Hij heeft een hertenjong. Ik sla de hond er van af en de hond schrikt van mijn heftige intentie (weer een interessant iets, intentie bepaalt je rang). De hond rent weg, het reekalf ligt te krioelen op de grond. Hij huilt en gilt van de pijn. Ik huil en gil van boosheid. Waar net nog een rustige controle over mij heen lag, is er nu onbegrip. Wat is hier gebeurt? Waarom is dit gebeurt? De baasjes van de hond taaien snel af na wat woorden van 'raak hem niet aan'.
Mijn zusters staan bij me. Het kalfje is stil. Een van ons belt de dierenambulance en de andere wil graag de ruimte faciliteren om de omgeving rustig te houden en het ambu personeel op te vangen. We zitten in de bosjes, verdoofd van ongeloof geprikt door 100 muggen, wachtend op mama ree. Maar ze komt niet. Ineens krijgen we een telefoontje van de dierenambu en we begeleiden ze naar de plek des onheils.
We vragen ons af wat de beste keuze is. Ontnemen we nu niet het kalf haar moeder? En misschien de kans op herstel.
Op de plek aangekomen ligt daar een dood hertje, de vliegen zitten er al op. Ergens wisten we dit al.

De mensen van de dierenambulance willen hem meenemen als wij dat willen. Wij willen dat mama afscheid kan nemen. Daar in het bos ligt nog steeds een dood hertje.

Het boek Orignal Wisdom beschrijft een situatie waarin Robert Wolff bij een stam in Maleisië is. Hij kent ze al een tijdje en hij vindt het zo bijzonder dat ze altijd weten dat hij komt, zonder dat ze de mogelijkheid tot correspondentie hebben. Hoe kunnen ze dan weten dat ik kom?
Hij komt er achter dat de mensen heel erg luisteren naar hun behoeften en soms is dat op een plek gaan zitten zonder (dan nog) duidelijke reden. Als er zich dan een situatie voordoet waarbij ze kunnen helpen, dan is dat de reden van waar hun pad heen leidt. Door een reden toe te kennen aan alles wat ze doen, nemen ze hun gevoel en zingeving erg serieus. Daarnaast is het ook niet belangrijk wat je doet, maar dat je doet.
Als ik dat dan in de hedendaagse wereld die ik ken toepas, is dat misschien wel een manier van waarde aan je leven geven. Ipv altijd streven naar het doel waar je nog net niet bent, je te berusten in dat je er altijd al bent. Je bent nu precies waar je moet zijn.
Het is belangrijk om te weten welke gevoelen intrinsiek  zijn en welke opgelegd zijn. De gevoelens die vanuit jouw puurheid komen, dat zijn de gevoelens die je leiden naar de plek waar jij moet zijn. Dit is voor mij een mooi begin voor zelfonderzoek.

Wij waren precies op de plek waar wij moesten zijn, wij hebben precies gedaan wat wij konden doen. En misschien is de reden duidelijk, bijna duidelijk of komt het nog, het heeft mij in ieder geval dichter bij mijzelf gebracht en ook in mijn persoonlijke ontwikkeling ben ik precies waar ik moet zijn. 

Over initiatie

Bijna in elk onderwerp waarin ik duik kom ik initiatie tegen.
Ik denk wij in de westerse wereld blijven hangen in bepaalde gedragingen doordat we niet geïnitieerd worden. Er bestaat zoiets als het PeterPansyndroom (aldus Huxley). Dit betekend dat er een groep mannen zijn die niet op willen groeien. Ze zijn puberaal, onvolwassen en narcistisch. Ze durven zich niet te binden. Natuurlijk zijn er ook vrouwen met dit syndroom. Maar ergens voelt dit als een westers verschijnsel. Ik ken deze mensen, ooit was ik er misschien wel 1 van. Wat ik gemist heb in mijn jeugd en mijn jong volwassenheid was een initiatie. Ik voelde me vaak niet waardig om mijn stem te laten horen en daarom zei ik maar niets of ik had het gevoel dat ik het moest schreeuwen. Waardig zijn is nog steeds iets wat niet altijd als vanzelf gaat.

Hoe zou het zijn geweest als ik op een bepaalde leeftijd een initiatie had gekregen en daarbij werd me verteld, jij bent nu 1 van ons. Jouw oordeel is ook belangrijk voor ons en we luisteren graag naar jou net zoals jij naar ons luistert?
Of rond mijn eerste menstruatie, zodat ik wijsheid van vrouwen om mij heen had kunnen voelen en een ingang om vragen te kunnen stellen, over dit onderwerp maar ook over andere onderwerpen die een jonge maagd verdient om te weten?

Ik ben al zolang als ik me herinner bezig met het uitspreken van de stem van onze grote moeder. Moeder aarde. Ik moet leren luisteren en ik ben er elke dag meer bekwaam in, maar deze maatschappij voelt als een oudere nette meneer die de waarheid claimt(een autoriteit) die zegt dat ik het recht niet heb om te spreken en dat het onzin is wat ik voel. Dit verlamt mij en ik denk ook menig ander die dit ook doorleeft.

Wat nu als ik geïnitieerd was? Wat nu als ik mijzelf een waardige speler voelde op het toneel. Wat nu als ik in een situatie was geweest waarin mensen hadden gezegd... jouw waarheid doet er toe.
Natuurlijk had ik hiervoor moeten strijden en een proeve moeten ondergaan. Maar daardoor zou ik het wel overwonnen hebben en mijzelf bewezen hebben.
En natuurlijk is eigenwaarde het begin, maar hoe mooi is het als je stam je daarin een stem geeft, dat je clan je draagt.

Initiatie gebeurt niet veel in onze maatschappij, initiatie vanuit het bekrachtingen van je stam. Je wil toch een sterke clan om je heen hebben? Ik wel. Ik ben hier al een tijdje op aan het broeden en hier moet ik iets mee. Wat weet ik nog niet helemaal, maar er komt iets aan.

Samen leven.

Je hebt van die boeken die je raken. Die je een diep inzicht geeft. Dit boek doet dat bij mij. Ik heb hem nog niet eens uit en moet er nu al wat over schrijven. Natuurlijk resoneert het met onderwerpen waar ik me al een langere tijd mee bezig houd. Onderwerpen over samen leven.
Sommigen van jullie weten het al, maar ik woon (op dit moment) al 7 jaar in een community in de stad Groningen. Het heet het Betonbos. Betonbos heeft mij uitgedaagd om mijn eigen opstelling in een groep onder de loep te nemen. En dit heeft mij heel erg veel mooie lessen gegeven. Deze lessen hebben geleid tot filosofieën over samenleven en waarom dit niet altijd even goed gaat in de hedendaagse maatschappij.
Als ik de hedendaagse maatschappij naast een natuurlijke leefomgeving zet, dan komen er een aantal verschillen naar boven. En voor team-mens is dit niet in haar voordeel.

Wat ik in dit boek gelezen heb over wolven die leven in families/roedels waar de groep geleid wordt door een wijs 'echtpaar' die de beslissingen maakt (waarbij de vrouw het eindoordeel geeft) en daarvoor gerespecteerd wordt. Dat de jong volwassenen voorop lopen om door de sneeuw paden te maken omdat zij sterker zijn dan de rest, zodat de rest makkelijker kan volgen. Dat oudere en zieke wolven verzorgd worden en zelfs gevoerd worden als ze zelf niet meer bij de prooi kunnen komen. Dat de oudere wolven worden gerespecteerd omdat ze wijsheid en levenservaring hebben. Dat ook zij op de jongen passen als de sterkeren gaan jagen. Dat nieuwelingen geaccepteerd worden.
En zo zijn er nog veel meer dingen die ontzettend interessant zijn.

Als ik dat vergelijk met onze samenleving waar we geloven dat leiderschap vaak alleen maar kan bestaan als je boven anderen staat, dat je het alfamannetje/vrouwtje moet zijn om een goede leider te zijn. Dat vooral veel mannen het eindoordeel mogen vellen, dat we bang zijn om anderen voorop te laten lopen, dat we niet meer de weg vrij willen maken voor mensen die minder sterk zijn, dat we ouderen wegstoppen en niet meer geloven in wijsheid door levenservaring, dat we krampachtig jong willen blijven waardoor we last krijgen van een soort Peter Pan syndroom en zo nooit oud en wijs kunnen worden, dat we bij onze kinderen weggaan en ze uitbesteden aan instanties ipv familie. Dat we niet streven naar balans, maar naar constante groei, de recht van de sterkste.

Het schijnt dat wolven die in door de mens samengestelde groepen in gevangenschap leven vaker domineren omdat ze naast elkaar moeten overleven. Hun leven in gevangenschap heeft wel iets van onze maatschappij.
Mijn vraag is dan ook,
Is onze maatschappij dan niet gewoon een veredelde vorm van gevangenschap?

Onze geboorte

En dan ineens ben je moeder….. wacht, rewind.
3-6-2017 Ik werd wakker om 7 uur s ochtends. Heerlijk warm in mijn bed. Ik draaide me nog een keertje lekker om.. en daarbij kreeg ik nog een golf van warmte.  Toen besefte ik me dat die golf nat was. Ik trok snel mijn T-shirt uit en drukte hem tussen mijn benen om het vocht op te vangen.  Dit is gek…. ik ben de 14e pas uitgerekend.
Ook was ik de dag ervoor nog (voor een hoogzwangere) actief op de fiets naar de stad gegaan om een vriendin te bezoeken in een hip café. Ze zou de volgende dag (deze dag dus) komen eten. Ook was mijn geliefde de dag ervoor vertrokken naar Alkmaar om daar met zijn theatergezelschap een voorstelling te geven op een festival.  Hij was al wat gespannen om weg te gaan, maar aangezien het binnen de norm valt om (vooral bij een eerste kind) pas na je uitgerekende datum te bevallen met allerlei opwekkers en ziekenhuis geouwehoer, waagde hij het erop. 
Ik haalde het T-shirt tussen mijn benen vandaan en begon het te besnuffelen. Vruchtwater heeft de eigenschap om zoetig te ruiken, en er zouden ook vlokjes in horen te zitten. Maar dit was allebei niet het geval.  Ik belde toch voor de zekerheid mijn geliefde.

Goeiemorgen schatje,  Ik heb net iets meegemaakt waarvan het belangrijk is dat jij hier ook van op de hoogte bent.  Ik heb net een kleine halve liter vocht verloren en het zou kunnen dat het een voorteken is van de geboorte.  Maar voor hetzelfde geld heeft de baby op mijn blaas gedrukt en heb ik ‘een ongelukje’ gehad.
Voor mijn man was dit lastig. Moest hij nu naar huis komen of niet?  Ik besloot dat voordat hij stappen ondernam, ik de vroedvrouw eerst maar eens moest bellen. 
Ik bel je zo terug…. Ik hing op en belde mijn super te gekke vroedvrouw.  Ze zei dat ze langs zou komen om even te kijken.  Vergeet niet dat het 7 uur in de ochtend was en dat ik me bezwaard voelde. Het schijnt bij het vak te horen, maar alsnog ben ik zo blij dat ze beschikbaar was. 

Toen ze een een uurtje later bij mij in de woonwagen kwam, vroeg ze naar mijn T-shirt. Enigszins gegeneerd gaf ik het. Het rook niet naar vruchtwater, maar ook niet naar plas. We hielden het op afscheiding. Want als mijn vliezen gebroken waren, moest ik binnen ‘zoveel’ uur bevallen, anders moest ik naar het ziekenhuis. En als je vliezen dan niet gebroken zijn, breng je een mooie natuurlijke bevalling in gevaar en maak je er een medisch circus van. 
Ik was die dag al wel aan de schijterij, ik dacht dat het door het ijs van gisteren kwam omdat lactose en ik niet zulke goeie vrienden zijn. En ik voelde me ook een beetje ongesteld.  De vroedvrouw ging weg met de conclusie, houd het in de gaten, maar ga vooral de dingen doen die je zou doen en maak jezelf niet gek. 
Dus ik belde mijn schatje, speel maar gewoon je voorstelling om 18:00. Het kan gebeuren, maar het kan ook een week duren.  Maar natuurlijk was hij helemaal gespannen en wist niet of ie toch moest komen of niet.  Ik zou hem bellen als hij nodig was.   
De menstruatie krampen werden steeds erger, ik kon ze toch wel lichte weeën noemen.  Ik belde mijn geliefde dat het toch wel serieus werd en dat hij misschien toch maar vervanging moest regelen.  Hij zou zsm komen… dacht hij. Toen hij bij zijn auto kwam, bleek dat er een band speelde op de parkeerplaats. Hij moest wachten tot dat het publiek weg was.  In de tussen tijd was ik mijn weeën aan het weg puffen. 
Ik had mijn heil gezocht in het kleine toiletje in mijn vriend zijn woonwagen. Hier was het koel en donker, perfect om te bevallen, vond ik.  Hij kwam een paar uur later thuis en trof mij daar aan, zwetend en schreeuwend bij elke wee. 
Ik moest van hem uit de toilet komen, maar ik vond de woonkamer te licht.  Toen heeft de lieve schat met Komo vuilniszakken de ramen afgeplakt.  En liet ik me naar de woonkamer lokken.  Maar bij elke wee rende ik weer naar het toilet. Ik was ook ontzettend bang dat ik de vloer eronder zou poepen.

De vroedvrouw was gekomen en ze was onder het genot van een kopje thee lekker gaan zitten. 
Mijn weeën waren heel heftig. Maar met de mantra “ ook deze wee gaat weer voorbij”, hield ik het goed vol. Ik moest er in mee gaan en me niet verzetten. Hoe heftiger de weeën, hoe meer effect ze hadden. Ik had in 2 uur 5 cm ontsluiting. Deze weeën trokken mijn baarmoeder voelbaar open… en ineens veranderde het gevoel. De weeën kregen een ander karakter, Ze werden zwaarder en neerwaarts. Maar ook heftiger. Ik voelde 2 voetjes spartelen in mijn lijf.  Ik had mijn geliefde van te voren gezegd dat ik graag had dat hij druk uit ging oefenen op mijn onderrug… maar bij elke fysieke toenadering riep ik, ik heb ruimte nodig! Die ruimte had ik nodig om een goede houding te vinden. Achterover liggen was geen optie. Ik moest met de zwaartekracht werken en op je rug liggen klopt anatomisch niet.  Uiteindelijk zat ik op handen en knieën. Mijn geliefde beschreef dat ik bewoog als een gekooide beer. Mijn vroedvrouw beschreef het als een natuurlijke houding.  Tussen elke wee door ging ik snel op de bank liggen om een paar seconden te rusten. 
Aangezien dat ik de laatste dagen in mijn zwangerschap zo onwijs traag was geworden, had ik mezelf bij voorkeur geïsoleerd op mijn bed met een serie. Ik keek detectives om mijn brein actief te houden, maar daar werd ik toch een beetje paranoia van… komedies waren geschikter… de komedie naar keuze was ‘the ubreakable kimmy schmidt’. Niet heel diepgaand en redelijk vermakelijk. Nooit had ik kunnen weten dat een element van deze serie mij door mijn bevalling heen zou slepen. In een afl. zegt kimmy… 10 sec. Kan je alles aan… zijn deze 10 seconden voorbij, dan begin je gewoon opnieuw met tellen.
Bij elke wee telde ik tot 10… en duurde de golf langer, dan begon ik gewoon opnieuw. Was de wee over, dan kwam ik van de vloer af en ging ik snel op de bank liggen. 

Toen ineens werd er op het raam geklopt. Mijn schatje rende naar de bron van het lawaai en kwam tot de ontdekking dat een vriendinnetje van mij langs was gekomen…. Ik hoorde, nu komt het even niet uihuit. En terug was hij.  Wat heb ik toch een fantastische man, hij geeft mij de ruimte die ik nodig heeft en bewaakt het geblindeerde bevallings fort, precies wat ik nodig heb om mezelf te kunnen openen en veilig te kunnen baren.
De pijn werd steeds dieper en ik telde weer tot 10 en misschien nog wel een keer. De vroedvrouw hielp me er aan herinneren dat ademen ook wel een goed idee was. En ineens veranderde ik mijn houding. Ik ging hurken en voelde dat ik wilde persen. De vroedvrouw moedigde mij aan om mijn gevoel te volgen. 
Ik kreeg 4 persweeën en toen was haar koppie er al half uit, ik zette door.  Mijn vroedvrouw was dichterbij mij gaan zitten en ving het kleine glibberige meisje op. Ze huilde!  Ze ontwarde de navelstreng en legde haar op mijn borst.  Vlier was geboren! in 5 uurtjes tijd.  Ik stond strak van de adrenaline en alle andere hormonen. Wat een krachtige ervaring. Mijn lijf nam het over en wist precies wat het moest doen. Ik kon alleen maar vertrouwen hebben en heb nog nooit zo in het moment geleefd.  Wat een geluk en wat een vrouwenpower! 

Deze ervaring was de geboorte van onze dochter vlier en van mij naar het archetype moeder. Wat een rijkdom!