Samen leven.

Je hebt van die boeken die je raken. Die je een diep inzicht geeft. Dit boek doet dat bij mij. Ik heb hem nog niet eens uit en moet er nu al wat over schrijven. Natuurlijk resoneert het met onderwerpen waar ik me al een langere tijd mee bezig houd. Onderwerpen over samen leven.
Sommigen van jullie weten het al, maar ik woon (op dit moment) al 7 jaar in een community in de stad Groningen. Het heet het Betonbos. Betonbos heeft mij uitgedaagd om mijn eigen opstelling in een groep onder de loep te nemen. En dit heeft mij heel erg veel mooie lessen gegeven. Deze lessen hebben geleid tot filosofie├źn over samenleven en waarom dit niet altijd even goed gaat in de hedendaagse maatschappij.
Als ik de hedendaagse maatschappij naast een natuurlijke leefomgeving zet, dan komen er een aantal verschillen naar boven. En voor team-mens is dit niet in haar voordeel.

Wat ik in dit boek gelezen heb over wolven die leven in families/roedels waar de groep geleid wordt door een wijs 'echtpaar' die de beslissingen maakt (waarbij de vrouw het eindoordeel geeft) en daarvoor gerespecteerd wordt. Dat de jong volwassenen voorop lopen om door de sneeuw paden te maken omdat zij sterker zijn dan de rest, zodat de rest makkelijker kan volgen. Dat oudere en zieke wolven verzorgd worden en zelfs gevoerd worden als ze zelf niet meer bij de prooi kunnen komen. Dat de oudere wolven worden gerespecteerd omdat ze wijsheid en levenservaring hebben. Dat ook zij op de jongen passen als de sterkeren gaan jagen. Dat nieuwelingen geaccepteerd worden.
En zo zijn er nog veel meer dingen die ontzettend interessant zijn.

Als ik dat vergelijk met onze samenleving waar we geloven dat leiderschap vaak alleen maar kan bestaan als je boven anderen staat, dat je het alfamannetje/vrouwtje moet zijn om een goede leider te zijn. Dat vooral veel mannen het eindoordeel mogen vellen, dat we bang zijn om anderen voorop te laten lopen, dat we niet meer de weg vrij willen maken voor mensen die minder sterk zijn, dat we ouderen wegstoppen en niet meer geloven in wijsheid door levenservaring, dat we krampachtig jong willen blijven waardoor we last krijgen van een soort Peter Pan syndroom en zo nooit oud en wijs kunnen worden, dat we bij onze kinderen weggaan en ze uitbesteden aan instanties ipv familie. Dat we niet streven naar balans, maar naar constante groei, de recht van de sterkste.

Het schijnt dat wolven die in door de mens samengestelde groepen in gevangenschap leven vaker domineren omdat ze naast elkaar moeten overleven. Hun leven in gevangenschap heeft wel iets van onze maatschappij.
Mijn vraag is dan ook,
Is onze maatschappij dan niet gewoon een veredelde vorm van gevangenschap?