Original wisdom

Het boek original wisdom leek me interessant omdat ik terug probeer te gaan naar mijn 'oer' zijn. Ik zoek bronnen zoals, (dieren in de) natuur, oervolkeren, hedendaagse denkers en primitivisme. Ook ben ik bezig met het geen wat me inspireert om te zetten naar de praktijk, mijn leven.

Een van deze uitingen is het vieren van de jaarfeesten. Vroeger was ik erg geïnteresseerd in wicca en hekserij. Deze mensen vierden vaak de jaarfeesten. Ik heb me op een gegeven moment aangesloten bij een jaarfeestgroep. Ondanks dat ik van veel groepen heb mogen leren, heb ik de regels losgelaten. Ik als natuurlijk wezen, onderdeel van het grote geheel weet vanuit het binnenste van mijn hart hoe ik de natuurlijke wereld kan beschouwen. En bijzonder genoeg kom ik steeds meer mensen tegen die met dezelfde symbolen werken. Mensen die geen zin meer hebben in dogma's en sociaal geneuzel van de groep. Mensen die hun polyester paarse gothic gewaden van zich af hebben laten vallen, mensen op zoek naar hun puurheid en kwetsbaarheid waaruit ze de magie in de wereld mogen voelen.

Toen ik met mijn maanzusters/heggeheksen/powervrouwen een meditatie ging doen in het bos, kwam daar iets bijzonders uit. We hadden daarvoor besloten dat we een oefening die we de weidseblik noemen zouden gaan doen. Je probeert je volledige blikveld te activeren en daar blijf je je een periode naar kijken. Alles wat er voorbij komt, hoort erbij.
We hadden net een plek uitgekozen en de timer nog niet gezet of we horen een gepiep, gehuil, gekrijs. Een hond rommelt wat in de bosjes en een van ons zegt. Hij heeft wat. Ik ren er heen. (Blijkbaar is mijn reactie vechten ipv vluchten, dit was een mooie kennismaking met dit systeem) en denk eerst dat de hond vast zit. Dichterbij gekomen besef ik dat het niet zo is. Ik pak een gevorkte stam en ren naar de hond toe. Hij heeft een hertenjong. Ik sla de hond er van af en de hond schrikt van mijn heftige intentie (weer een interessant iets, intentie bepaalt je rang). De hond rent weg, het reekalf ligt te krioelen op de grond. Hij huilt en gilt van de pijn. Ik huil en gil van boosheid. Waar net nog een rustige controle over mij heen lag, is er nu onbegrip. Wat is hier gebeurt? Waarom is dit gebeurt? De baasjes van de hond taaien snel af na wat woorden van 'raak hem niet aan'.
Mijn zusters staan bij me. Het kalfje is stil. Een van ons belt de dierenambulance en de andere wil graag de ruimte faciliteren om de omgeving rustig te houden en het ambu personeel op te vangen. We zitten in de bosjes, verdoofd van ongeloof geprikt door 100 muggen, wachtend op mama ree. Maar ze komt niet. Ineens krijgen we een telefoontje van de dierenambu en we begeleiden ze naar de plek des onheils.
We vragen ons af wat de beste keuze is. Ontnemen we nu niet het kalf haar moeder? En misschien de kans op herstel.
Op de plek aangekomen ligt daar een dood hertje, de vliegen zitten er al op. Ergens wisten we dit al.

De mensen van de dierenambulance willen hem meenemen als wij dat willen. Wij willen dat mama afscheid kan nemen. Daar in het bos ligt nog steeds een dood hertje.

Het boek Orignal Wisdom beschrijft een situatie waarin Robert Wolff bij een stam in Maleisië is. Hij kent ze al een tijdje en hij vindt het zo bijzonder dat ze altijd weten dat hij komt, zonder dat ze de mogelijkheid tot correspondentie hebben. Hoe kunnen ze dan weten dat ik kom?
Hij komt er achter dat de mensen heel erg luisteren naar hun behoeften en soms is dat op een plek gaan zitten zonder (dan nog) duidelijke reden. Als er zich dan een situatie voordoet waarbij ze kunnen helpen, dan is dat de reden van waar hun pad heen leidt. Door een reden toe te kennen aan alles wat ze doen, nemen ze hun gevoel en zingeving erg serieus. Daarnaast is het ook niet belangrijk wat je doet, maar dat je doet.
Als ik dat dan in de hedendaagse wereld die ik ken toepas, is dat misschien wel een manier van waarde aan je leven geven. Ipv altijd streven naar het doel waar je nog net niet bent, je te berusten in dat je er altijd al bent. Je bent nu precies waar je moet zijn.
Het is belangrijk om te weten welke gevoelen intrinsiek  zijn en welke opgelegd zijn. De gevoelens die vanuit jouw puurheid komen, dat zijn de gevoelens die je leiden naar de plek waar jij moet zijn. Dit is voor mij een mooi begin voor zelfonderzoek.

Wij waren precies op de plek waar wij moesten zijn, wij hebben precies gedaan wat wij konden doen. En misschien is de reden duidelijk, bijna duidelijk of komt het nog, het heeft mij in ieder geval dichter bij mijzelf gebracht en ook in mijn persoonlijke ontwikkeling ben ik precies waar ik moet zijn.